Największe uznanie stylistyka Art Deco zyskał po roku 2000 w Polsce. Wcześniej traktowany u nas był z pogardą. Meble lądowały na śmietnikach, a metaloplastyka kończyła przeważnie na złomach i przeznaczana była do przetopu. Tylko nieliczni byli w stanie dostrzec urodę tego stylu. Potrzebna była zmiana pokoleniowa, by przedmioty te wróciły do łask.
Rangę i znaczenie stylowi lat 20-tych i 30-tych nadali historycy sztuki. Ekspozycja ART DECO, która została zorganizowana w roku 2003 w Victoria and Albert Museum została odwiedzona przez 360000 osób.
Polska miała swój istotny wkład w rozwój Europejskiego ART DECO, o czym trzeba pamiętać. Nasi projektanci częściej byli inspiracją dla innych niż inspirowali się innymi. Wielbicieli stylu ART DECO przybywa z roku na rok.
Art Deco to epoka przepychu oraz wyrafinowanej elegancji oraz ucieczka przez kryzysami ekonomicznymi, napięciem społecznym i walką polityczną. To czas emancypacji - stroje kobiet stały się luźniejsze, odsłaniały kolana. Kobiety lat 20-tych kochały powietrze, słońce i ruch. Lata 30-ste przeistoczyły je w "trwale ondulowane" wampy sięgające po seksapil jako odwieczną broń. Obalony został mit dzięki Hollywood o istnieniu zamkniętych grup społecznych mających wyłączność na tworzenie kultury. Gloryfikowano piękno, młodość i bogactwo oraz (niestety) konsumpcję.
Styl przenikał do wszystkich dziedzin życia. Od architektury, przez muzykę, modę, kino, fotografię jak i taniec. Wizytówką miast stały się drapacze chmur (Empire State Building z 1930 roku i Chrysler Building z 1929 roku) i neony. W Warszawie i Katowicach powstały pierwsze drapacze chmur - warszawski Prudential w 1933 roku, który został zniszczony przez Niemców w trakcie II wojny oraz katowicki siedemnastokondygnacyjny Urząd Skarbowy z 1934 roku. Cała powstała w 1926 roku Gdynia została utrzymana w stylu modernistycznym.
Konstrukcje mebli robione były w większości z metalu w duchu fukcjonalizmu lat 30-tych. Dominowały połączenia metali, oraz metalu kolorowego i drewna. Platerowano już nie tylko srebrem, ale także niklem i chromem.
Świat pędził ku nowym wynalazkom. Na lata trzydzieste przypada dynamiczny rozwój przemysłu ciężkiego. Produkuje się samochody, maszyny i samoloty. Powstaje patent na kształt "streamline", czyli opływowy kształt. Od tego momentu pociągi czy samochody nabrały obłego kształtu przez co stały się szybsze.
Do 1929 roku ART DECO kojarzone jest luksusem. Wtedy nadchodzi kryzys który zmienia podejście do wzornictwa. Projektanci zaczynają stosować prostsze materiały, takie jak drewno, bakelit czy plastik. W użyciu nadal pozostaje metal, jednak najczęściej platerowany innym metalem.
Termin Art Deco po raz pierwszy został użyty przez Le Corbusier'a na łamach czasopisma "L'esprit Nouveau", gdzie krytyczny sposób odnosił się do stylu uznawanego za przesadnie dekoracyjny. ART DECO jest skrótem od francuskiego wyrażenia ARTS DECORATIFS. Inny twórca Bevis Hillier wyodrębnił dwa podstawowe kierunki w stylu ART DECO:
- kobiecy - inspirowany głównie tradycyjnym stylem roku 1925
- męski - inspirowany erą maszyn z lat trzydziestych, nowoczesnością oraz metalami i plastikiem jako tworzywami.
Styl był pozbawiony jakichkolwiek artystycznych programów i dogmatów, które kojarzyły się z ograniczeniami. Nie jest on zaprzeczeniem secesji lecz jego kontynuacją w bardzie rustykalnej, geometrycznej i ascetycznej formie. Bazuje na oszczędnych formach kubistycznych oraz czerpie inspiracje z Secesji Wiedeńskiej. Oba te kierunki cechuje zasada programowa, która swoje źródło bierze z doświadczeń angielskiego ruchu Arts & Crafts założonego w 1867 roku. Polega na integracji sztuki i rzemiosła. Należy jednak pamiętać, że Art Deco nie było stylem dla mas tylko dla bogatych grup społecznych.
W latach 30-tych XX wieku wyodrębnił się kierunek zwany Bauhausem. Pozostawał on w sprzeczności z dotychczasowym Art Deco. Najważniejsza w nim była nie funkcja lecz forma, w połączeniu z materiałem z jakiego został wybudowany.
ART DECO wpisuje się w ciąg stylów eklektycznych. Z jednej strony inspirowany jest Klasycyzmem, stylem Biedermeier i stylem Ludwika Filipa. Z drugiem jednak egzotyką, awangardą, kubizmem i formizmem. W ciągu kilkudziesięciu lat trwania zmieniał swoje oblicze.
Fazy:
1) orientalna, która przypada na początek lat dwudziestych. Inspirowana orientem, bliskim wschodem i rosyjską sztuką. Egzotyka przenika niemal każdy aspekt życia.
2) geometryczna - rok 1925 podczas wystawy paryskiej. Uznany zostaje za styl oficjalny. Inspiracją jest sztuka aztecka i afrykańska. Rośliny zostają zastąpione przez koła, kwadraty i zygzaki. Ważny jest tu ruch i aerodynamika.
3) zachowawcza (najlepsze projekty w Polsce) - tradycja europejska jest traktowana z pietyzmem, obficie czerpiąc z biedermeieru i klasycyzmu, w Polsce to sztuka ludowa, oraz przybierający na sile formizm.
