Modernistyczna karafka ze szkła uranowego o spłaszczonym przekroju i szlifowanym korku — Huta Szkła „Józefina” (Josephinenhütte), Szklarska Poręba, lata 20./30. XX w.
Opis: Wyjątkowa, kolekcjonerska karafka wykonana w renomowanej hucie szkła „Józefina” w Szklarskiej Porębie w okresie dwudziestolecia międzywojennego (lata 20.–30. XX wieku). Obiekt reprezentuje mistrzowskie osiągnięcia sudeckiego rzemiosła szklarskiego w nurcie wczesnego modernizmu i art déco.
Karafka charakteryzuje się unikalnym, spłaszczonym korpusem lekko zwężającym się ku górze, co nadaje jej niezwykle smukłą, architektoniczną sylwetkę. Wykonana została ze szkła uranowego, które w świetle dziennym zachwyca głęboką, świetlistą barwą seledynowo-żółtą, natomiast po ekspozycji na światło UV emituje spektakularną, intensywną fluorescencję. Korpus zwieńczony jest oryginalnym, masywnym korkiem o formie stanowiącej echa bryły naczynia, którego krawędzie zostały precyzyjnie wykończone mistrzowskim szlifem geometrycznym, potęgującym załamanie światła.
Wyrób stanowi doskonały przykład syntezy szkła formowanego hutniczicie i ręcznie szlifowanego. Obiekty ze szkła uranowego z huty „Józefina” należą do rzadkości rynkowych i stanowią ozdobę najbardziej wyrafinowanych kolekcji europejskiego designu.
Stan zachowania: Bardzo dobry. Brak uszkodzeń mechanicznych, wyszczerbień czy pęknięć. W strukturze szkła widoczne są naturalne, punktowe nawarstwienia i inkluzje produkcyjne, będące autentycznym śladem historycznej technologii hutniczej z lat 20./30. XX wieku.
Wymiary:
-
Wysokość całkowita: 25 cm
-
Długość (szerokość podstawy/brzuśca w najszerszym miejscu): 13,5 cm
-
Szerokość (głębokość spłaszczonego przekroju): ok. 9,5 cm
Huta szkła „Józefina” (Josephinenhütte) w Szklarskiej Porębie (Schreiberhau) zaistniała jako jedna z najbardziej prestiżowych i artystycznie zaawansowanych manufaktur szkła artystycznego w Europie Środkowej. Okres dwudziestolecia międzywojennego (lata 20. i 30. XX wieku) przyniósł tam unikalną syntezę tradycji sudeckiego szklarstwa z modernistycznym dążeniem do czystości formy, geometrii oraz eksperymentów z barwą i technologią.
Wykorzystanie szkła uranowego w tym okresie stanowiło popówis techniczny mistrzów z Karkonoszy. Dodatek związków uranu do masy szklanej nadawał dziełom charakterystyczny, oliwkowo-żółty lub seledynowy odcień w świetle dziennym, a pod wpływem promieniowania UV (ultrafioletu) obiekt zaczynał wewnętrznie płonąć intensywną, neonowo-zieloną fluorescencją.
Prezentowana karafka łączy w sobie kunszt formowania hutniczego (korpus o spłaszczonym, owalnym przekroju, zoptymalizowany pod kątem nowoczesnego designu użytkowego) z precyzyjnym szlifem warsztatowym widocznym na geometrii korka. Korek, stanowiący lustrzane powtórzenie bryły brzuśca, ale zdobiony płaszczyznowymi szlifami, tworzy grę refleksów świetlnych. Drobne, punktowe nawarstwienia i inkluzje w strukturze szkła są autentycznym świadectwem dawnej technologii hutniczej z epoki art déco i modernistycznego funkcjonalizmu, potwierdzającym unikatowy, rzemieślniczy charakter wyrobu.
