Wizytownik, popielniczka i przybornik gabinetowy „Wiosna”, proj. Franciszek Kalfas, Fabryka Porcelany Ćmielów, 1942–1944
Czas powstania formy i stylistyka Forma oraz stylistyka tego wybitnego obiektu osadzone są w latach 1942–1944, powstając w trudnym okresie okupacyjnym w renomowanej Polskiej Wytwórni Porcelany w Ćmielowie. Autorem projektu jest wybitny rzeźbiarz i ceramik Franciszek Kalfas, którego artystyczna edukacja rozpoczęła się w latach 1920–1922 w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem. Projekt odzwierciedla mistrzowskie wyczucie rzeźbiarskiej formy, łącząc estetykę art déco z finezyjną, symboliczną narracją.
Materiał i technika wykonania Przedmiot został wykonany z najwyższej jakości białej, szkliwionej porcelany ćmielowskiej. Autorowi udało się dokonać sztuki niezwykle trudnej technologicznie – w tak wymagającym materiale jak porcelana wypracował filigranowe, niezwykle delikatne elementy całej kompozycji, na które składają się subtelne kwiaty, dłonie oraz stopy ukazanej postaci kobiecej. Patera ma charakter wybitnie rzeźbiarski: posiada centralne wgłębienia symulujące sadzawkę, nad którą na zawieszonym mostku, oplotonym dekoracyjną roślinnością i winoroślą, siedzi postać kobieca. Na spodniej stronie naczynia widoczna jest oryginalna sygnatura wytwórni z oznaczeniem „Unikat”. Stan zachowania przedmiotu jest bardzo dobry.
Wymiary gabarytowe
-
Wysokość: 12 cm
-
Długość: 19,5 cm
-
Szerokość: 17 cm
Walory kolekcjonerskie Obiekt ten reprezentuje najwyższą klasę polskiego rzemiosła artystycznego i rzeźby w porcelanie okresu wojennego. Rzadkość występowania form projektu Franciszka Kalfasa na rynku antykwarycznym, unikatowy charakter wykonania oraz niezwykła maestria w oddaniu detali anatomicznych i florystycznych czynią tę paterę wybitnym i poszukiwanym eksponatem w zaawansowanych kolekcjach polskiej porcelany.
Nota galeryjna Wielofunkcyjny, luksusowy przybornik gabinetowy i wizytownik „Wiosna” doskonale sprawdzi się jako prestiżowa ozdoba ekskluzywnego biurka lub salonu, stanowiąc unikatowe dzieło sztuki użytkowej o niezaprzeczalnej wartości muzealnej.
Franciszek Kalfas (1898-1968).
W latach 1920-1922 kształcił się w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, kontynuującej tradycje założonej w 1876 roku z inicjatywy Towarzystwa Tatrzańskiego Szkoły Snycerskiej. Do 1927 roku studiował w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie, gdzie uczęszczał na zajęcia w pracowni Jana Raszki - rzeźbiarza, medaliera i malarza, absolwenta Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Po ukończeniu studiów rzeźbiarz został asystentem na macierzystej uczelni, gdzie prowadził zajęcia z kompozycji brył i płaszczyzn, a w latach 1929-1930 dodatkowo z rzeźby w drewnie i kamieniu. Od 1930 do 1934 roku był nauczycielem kontraktowym, następnie etatowym na Wydziale Rzeźby, którym przed 1939 rokiem kierował. Od 1928 roku Kalfas należał do Zrzeszenia Artystów Plastyków „Zwornik”. W czasie wojny współpracował z Fabryką w Ćmielowie, tworząc liczne figurki oraz naczynia dekoracyjne; zaprojektował serwis Smok Wawelski. Tuż po wojnie Kalfas był wykładowcą w krakowskim Instytucie Sztuk Pięknych (przemianowanym następnie na Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych), a następnie kierownikiem Pracowni Rzeźby Studium Ogólnego ASP w Krakowie, skąd po kilku latach przeszedł na Wydział Architektury Wnętrz na tej samej uczelni. Rzeźbiarz od 1950 roku należał do Związku Polskich Artystów Plastyków
