Gdy mieszka się w kawalerce wynajmowanej z koleżanką z roku, aby było taniej i żeby nie trzeba się było w czasie pandemii wynosić z Krakowa, to nie jest tak, że można naznosić taboretów – patyczaków, krzeseł noszących akurat imię współlokatorki (wiadomo, że Aga), czy starych kwietników. Minimalizm jest wówczas słowem – kluczem, ba – koniecznością! Nie ma na nic więcej miejsca i funduszy. Miała sekretną szufladę. No dobrze, może nie sekretną, bo to, że Aga nie zdawała sobie sprawy, co Anka przechowuje w szufladzie stolika nocnego, nie czyniło z tego faktu sekretu. Jednak lubująca się w dziewiętnastowiecznych powieściach Anna chciała tak o tym myśleć. W szufladzie znajdowały się rzeczy, które Ance sprawiały radość. Jasne, że oglądały wieczorami na Netflixie wszystko jak leci, więc spędziły też kilka wieczorów z Marie Kondo. A że Anka prawie nic nie posiadała, zamiast pozbywać się rzeczy zaczęła w necie kupować drobiazgi. Dawały jej szczęcie! Postanowiła kolekcjonować stare przedmioty, bo rodzinny dom urządzony był bardzo nowocześnie. Jej natomiast podobało się, gdy u znajomych na ścianach wisiały monidła, zdjęcia przodków i cała ta rodzinna przeszłość. Przed wyjazdem żyła u rodziców wśród chromu i stali. Może to spóźniony bunt, ale swoją przestrzeń wyobrażała sobie inaczej. Wzięła się do działania. Wpierw kupiła pięknie oprawione zdjęcie staruszki, bo swojej babci nigdy nie poznała. Nazwała kobietę ze zdjęcia Heleną i była szczęśliwa, że posiada przyszywaną babcię. Od zawsze panicznie bała się lalek. Gdy była mała brat pokazał jej ten horror z morderczym Chucky, wmawiając, że to bajka dla dzieci. Po latach kupiła małą laleczkę z lat 50-tych, by walczyć z fobią. Taką lalkę mogłaby przecież lata temu dostać od babci Heli, to prawie jak pamiątka rodzinna. Najważniejszy był krzyżyk. Wiecie, z gatunku tych, które takie babcie Heleny dają wnuczkom Aniom na łożu śmierci, jako najcenniejszy podarek od serca. Nie, Anka wcale nie miała problemów ze zdrowiem psychicznym, wiedziała, że kupiła sobie to wszystko sama, ale lubiła te quasi-rodzinne historie, bo były jak opowieści z książek, w których się zaczytywała. Któż z nas nie chciałby być niczym bohater poczytnej powieści?