Murano Glass to termin używany dla sieci fabryk znajdujących się w Wenecji we Włoszech. Istnieje tam wiele jednostek gdzie ręcznie wykonywane jest szkło. Każda wykonuje je inną, właściwą dla swojej manufaktury techniką. Historia Murano sięga 1291 roku, gdzie po raz pierwszy zostaje opisana w księgach jako fabryka, która powoduje szkody w mieście ze względu na częste wywoływanie przez nią pożarów. Budynki w tym okresie były wykonywane z drewna, więc ryzyko pożaru podczas obróbki szkła było ogromne. W późniejszym okresie fabryki muszą zostać przeniesione na małą wyspę Murano w celu uniknięcia problemów z ogniem w mieście. Murano jest w tamtym okresie także portem kupieckim. 

Ogromne zapotrzebowanie na szkła Murano powstało w latach 50-tych po II wojnie światowej i utrzymuje się do dziś. Na fali ich sukcesu producenta, wiele innych krajów inspirowało się ich produktami (np. Czechosłowacja i Chiny). Ich kopie jedna są łatwe do rozpoznania ze względu na uproszczoną formę i unikanie podwójnych barwień (Chiny).  

Szkła fazetowane najczęściej przypisywane są fabryce Mandruzzato. Poza nią szkła Geodes, Galliano Ferro jak i Sommerso także były szlifowane. Cena tych szkieł wyższa ze względu czas który trzeba było spędzić na ręcznej obróbce szlifierskiej, jak i przez to, że obiekty tego typu występują rzadziej.

Charakterystyczne dla wszystkich szkieł Murano:  

- są wielokolorowe (szkła Murano nigdy nie posiadają jednego koloru - zawsze jest 2 lub 3)

- szlify wykonywane geometrycznie 

- sygnowane są nalepiakami (skutkuje to bo brakiem nalepiaków ponieważ był ściągane)

- szkła Murano nigdy nie są bezbarwne

Kraje, które najczęściej kopiują wzory Murano :

- Niemcy (jeden kolor zamiast wielu)

- Chiny (niestandardowe rozmiary, podobne wzory, zdarza się jeden kolor)  

Cena zależy od stanu, ocienia i wzoru.