Dodano: 14-09-2018 w kategorii: - autor:
Kolekcje
Kolekcja secesyjnego szkła, wybrane nowości
Wazon Loetz Rusticana 1899
1 960,00 zł
Wazon Loetz Diana Cisel - 1899
3 600,00 zł
Secesyjna herbatnica Pallme Konig II pol XIX w
1 200,00 zł
Wazon Loetz Cisel 1899
1 740,00 zł
Herbatnica secesyjna Pallme Konig, Austria XIX w
1 499,00 zł
Wazon ikebana Loetz, Perlenmutter 1899r.
3 800,00 zł
Newsletter
Podaj swój adres e-mail, jeżeli chcesz otrzymywać informacje o nowościach i promocjach.
Dodano: 14-09-2018 w kategorii: - autor:
Dodano: 14-09-2018 w kategorii: - autor:
Dodano: 12-09-2018 w kategorii: - autor:
Jan Sylwester Drost i Eryka Trzewik-Drost to artyści, projektanci przemysłowi. Twórcy ceramiki i szkła prasowanego, związani przez ponad 40 lat z polską hutą szkła w Zabkowicach. Obecnie prace ich znajdują sie w wielu muzeach w Polsce jaki i za granicą m.in. w Finnish Glass Museum w Finlandii, Corning Museum of Glass w USA oraz Musee de Verre we Francji.
Początkowo szkło prasowane było niedoceniane, traktowane jako tania imitacja kryształu. W latach 70 XX w. w Europie powstał trend aby to zmienić. Mimo tego, że technika szkła prasowanego jest trudna projektanci starali się iść nową drogą. Współpraca ze specjalistami różnych dziedzin w procesie technologi powstawania form, inspiracje światem przyrody dała wspaniałe efekty.
Powróciła moda na design z okresu lat PRL, przedmioty codziennego użytku z tamtych lat cieszą się zainteresowaniem kolekcjonerów i projektantów. Szklane przedmioty o niebanalnych formach znalazły się w wielu domach. Jan Sylwester Drost związał swoje studia i całą karierę zawodową ze szkłem, przebywając na stażu w Szwecji w 1972r poznał tajniki skandynawskiego designu.
Spod jego rąk wyszły takie serie jak Radiant (1976-1978) oraz Diaret. Dodatkowo projekty takie jak wazon Okulus, seria Asteroid, Rotor oraz Wiatrak. Na uwagę zasługuje także zestaw "Szkła Optyczne". Są one wyjątkowo cenione.
Najsłynniejsze projekty Eriki Trzewik-Drost to "Karolinka" i "Meksykanka". Popielnica naśladująca ptaka, szklana „Głowa” czy figurki „Jasia i Małgosi” to przykłady rzeźbiarskiego spojrzenia na szkło.
Swoje projekty Eryka Trzewik-Drost najpierw przygotowywała w glinie by uzyskać nowe i ciekawsze posiadające więcej szczegółów faktury.
Projektanci współpracowali między innymi ze śląską hutą szkła Ząbkowice.
Dodano: 12-09-2018 w kategorii: - autor:
Julia Keilowa z domu Ringel (ur.1902 w Stryju, zm. 1943 w Warszawie) zasłynęła jako rzeźbiarka i projektantka sztuki użytkowej oraz wybitna przedstawicielka polskiego Art Deco.
Studiowała rzeźbiarstwo w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, filozofię na Uniwersytecie Lwowskim oraz snycerstwo w Państwowej Szkole Przemysłowej. W trakcie swoich studiów pobierając nauki malarstwa miała styczność z takimi wybitnymi nauczycielami jak Józef Czajkowski, Karol Tich, Wojciech Jastrzębowski, Tadeusz Breyer, Karol Stryjeński i Henryk Grunwald.
Od 1933 roku prowadziła swoją własną pracownię metaloplastyki. Zaprojektowała około 400 przedmiotów użytku domowego.
Od 1933 roku prowadziła swoją własną pracownię metaloplastyki. Zaprojektowała około 400 przedmiotów użytku domowego.
Współpracowała z trzema wytwórniami warszawskimi i TYLKO dla nich robiła swoje projekty. Były to wytwórnia Frageta, Braci Henneberg oraz Norblin. Wszystkie inne wytwórnie jedynie wypuszczały kopie jej projektów. Tzn., że jeśli wpada nam w ręce obiekt,
który ewidentnie został zaprojektowany przez Julię Keilową lecz sygnowany jest "Plewkiewicz w Warszawie", "Groszkowski w Warszawie" lub "I.(Icek) Ehrlich w Warszawie" to są to ewidentne kopie jej projektów z tamtego okresu i przedstawiają mniejszą wartość. Obiekty bez sygnatur też przedstawiają mniejszą wartość kolekcjonerską.
który ewidentnie został zaprojektowany przez Julię Keilową lecz sygnowany jest "Plewkiewicz w Warszawie", "Groszkowski w Warszawie" lub "I.(Icek) Ehrlich w Warszawie" to są to ewidentne kopie jej projektów z tamtego okresu i przedstawiają mniejszą wartość. Obiekty bez sygnatur też przedstawiają mniejszą wartość kolekcjonerską.
Najsłynniejsze rzeźby które zaprojektowała to rzeźba Cypriana Kamila Norwida, która znajduje się w Łazienkach królewskich oraz rzeźba Elżbiety Barszczewskiej w warszawskim Instytucie Żydowskim.
Dzieła Julii Keilowej charakteryzuje niezwykła harmonia kształtów inspirowana francuskim i niemieckim Art Deco, oraz geometryczne przedstawienie form przy rygorystycznym przestrzeganiu reguł kanonu oraz reguł "złotego środka" przy szczególnym nacisku na proporcje. Szczególną rolę odgrywają u niej figury przestrzenne: walce, kule, prostopadłościany, sześciany, stożki. Forma opiera się na geometryzacji i uproszczeniu. Są one wyjściową cechą przy rozpoznawaniu jej projektów.
Najwięcej zamówień na swoje wyroby otrzymała pomiędzy 1935 a 1939 rokiem.To wtedy spod jej rąk wypuszczona została cukiernica nazywana "Królewskim Jabłkiem" wykonana na zamówienie wytwórni Fraget'a i kopiowana między innymi przez wytwórnie
I. Ehrlich. Nazywana jest przez kolekcjonerów obecnie "Świętym Grall'em polskiego Art Deco" ze względu na wartość kolekcjonerską oraz nieosiągalność. W 1938 roku jej lampy zdobiły pawilon polski w Paryżu.
Rzemiosło artystyczne zostało podniesione przez nią do wyżyn sztuki.
Zamordowana została przez hitlerowców na Pawiaku w 1943 roku.